Besluit  Gemeenteraad

Regelgeving

• Wet van 19 juli 1991 betreffende de bevolkingsregisters en de identiteitskaarten en de wijzigingen die nadien volgen;
• Konink Besluit van 16 juli 1992 betreffende het houden van de bevolkings- en vreemdelingenregisters, artikelen 7, 8, 12 en 14;
• Konink Besluit van 23 maart 1998 betreffende het rijbewijs;
• Ministerieel Besluit van 15 maart 2013 tot vaststelling van het tarief van de vergoedingen ten laste van de gemeenten voor de uitreiking van de elektronische identiteitskaarten voor Belgen, de elektronische identiteitsdocumenten voor Belgische kinderen onder de twaalf jaar en de elektronische verblijfsdocumenten, afgeleverd aan de vreemdelingen die legaal op het grondgebied van het Rijk verblijven;
• Konink Besluit van 19 april 2014 betreffende de geldigheidsduur van paspoorten;
• Ministerieel besluit van 15 september 2017 tot wijziging van het ministerieel besluit van 19 april 2014 aangaande de afgifte van paspoorten;
• Decreet lokaal bestuur van 22 december 2017
• Koninklijk besluit van 24 december 2020 tot wijziging van het Koninklijk besluit van 8 oktober 1981 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen betreffende de begunstigden van het akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie
• Ministerieel besluit van 6 oktober 2021 betreffende de modernisering van de verblijfstitels die aan onderdanen van derde landen en familieleden van een burger van de Europese Unie uitgereikt worden.

Feiten, context en motivering

De creatie en aflevering van identiteits-, reis- en mobiliteitsdocumenten komt met een kost. Enerzijds is er de productieprijs van de verschillende stukken die door het gemeentebestuur betaald moet worden aan de hogere overheden. Anderzijds is er de kost van de noodzakelijke apparatuur en de personeelsinzet om het efficiënt uitvoeren van alle taken inzake de behandeling, controle en afgifte van de verschillende documenten mogelijk te maken.

Elke 5 jaar werd de belasting op de afgifte van deze documenten vastgelegd. Wanneer we dit kritisch bekijken, kunnen we voor de kost die het gemeentebestuur aanrekent, niet spreken van een belasting maar van een retributie.

Verder valt er niet steeds een duidelijke lijn te trekken in het percentage van de administratieve kost.

Bovendien is de periode van 5 jaar om deze oefening te maken te lang in het licht van de jaarlijkse verhoging van de prijzen door de FOD Binnenlandse Zaken, FOD Buitenlandse Zaken en FOD Mobiliteit conform de index op de consumptieprijzen. Hierdoor is de actuele prijs van een aantal producten intussen lager dan de productieprijs. De administratieve kost dekt geenszins de personeelsinzet voor de afgifte van deze verschillende documenten, maar het is te vermijden dat het gemeentebestuur de productieprijs (deels) op zich neemt.

De dienst Burgerzaken stelt voor om de retributie voor de identiteits-, reis-, verblijfs- en mobiliteitsdocumenten te berekenen door de productiekost te vermenigvuldigen met een vast percentage. Op basis van een benchmark van de prijzen in naburige gemeenten stelt de dienst voor om de factor van vermenigvuldiging te leggen op 25%, afgerond naar het eerstvolgende hogere veelvoud van 1 euro.

Gezien de productieprijzen jaarlijks veranderen, stelt de dienst Burgerzaken voor, in het kader van administratieve vereenvoudiging, de kennisname van de al dan niet gestegen productieprijzen en de vaststelling van de retributietarieven te delegeren aan het college van burgemeester en schepenen.